مرور خاطرات مرد طلایی/ نوستالژی «فرشاد آقای گل»

منتشر شده در 13 آبان 1397
مرور خاطرات مرد طلایی/ نوستالژی «فرشاد آقای گل»

مستند «فرشاد آقای گل» روند حرفه‌ای فوتبال یکی از بهترین گلزنان تاریخ فوتبال ایران را بررسی می‌کند.

 

نرجس علوی مقدم: فرشاد پیوس برای بسیاری از آنهایی که فوتبال ایران را در دهه 60 و 70 دنبال می کردند یک اسطوره است، اسطوره تکرارنشدنی که مستند «فرشاد آقای گل» که این روزها روی پرده است، توانسته به بخش‌های مهمی از زندگی حرفه ای او نزدیک شود. این مستند ساختاری ساده دارد، اما اهمیت موضوع است که تماشاگر را با فیلم همراه می کند. پیوس از نسلی است که اطلاعات تصویری و مکتوب زیادی از آنها در دسترس نیست و فیلمساز توانسته با استناد به تصاویری از بازی‌های او و برش‌هایی از نشریات، شکوه و جلال او به عنوان یک گلزن شش دانگ بااخلاق را ثبت کند.

 

«فرشاد آقای گل» مستندپرتره است و بیشتر اطلاعاتی که به بیننده انتقال داده می‌شود از طریق گفتگو صورت گرفته، پیوس به عنوان ستاره و بهانه ساخت فیلم بخش‌هایی از زندگی اش را روایت کرده و دوستان و همبازی‌هایش هم خاطرات و ذهنیت خود از این فوروارد محبوب را به مخاطب انتقال داده اند، فیلم گل‌ها و بازی‌های شاخص او را دوباره یادآوری می‌کند و البته فراتر از یک نام به ستاره هایی می پردازد که نسبت به فوتبالیست های امروز با اخلاق تر و بااستعدادتر بودند اما هرگز به میادین بزرگتر راه نیافتند. شاید جبر روزگار مانع درخشش آنها در ویترین جهانی شد و این بزرگترین دریغی است که با تماشای این مستند ورزشی در جان و دل یک ایرانی فوتبالدوست به وجود می‌آید.

 

«فرشاد آقای گل» مستند جذابی است، فرشاد پیوس مقابل دوربین صمیمی و راحت است، ذهن آماده و بیان خوبی دارد و می‌تواند اشاره های خوبی به حس و حالش داشته باشد. مثلا وقتی از ماجرای باخت تیم و مراسم ازدواجش می‌گوید یا به رابطه اش با علی پروین مربی وقت پرسپولیس اشاره دارد می توان شخصیت و روحیه این ستاره هنوز دوست داشتنی را درک کرد، علی پروین با صراحت لهجه‌اش نکات جالبی را یادآوری می‌کند. دیدن چهره محسن عاشوری و مرتضی کرمانی مقام پس از سال‌ها، نوستالژیک است. «فرشاد آقای گل» ادای دین به یکی از بهترین‌های تاریخ فوتبال ایران و پرسپولیس است. مستندی که علاوه بر سینما می‌تواند بارها در تلویزیون دیده شود و مخاطب داشته باشد. اثری که فراتر از یک مستند پرتره، کارکردی تاریخی دارد و بخش مهمی از ناگفته‌ها یا کمتر گفته‌های تاریخ ورزش ایران را روایت می‌کند. فیلمساز تنها بر بخش ورزش تمرکز نکرده، فیلم گرایشی اجتماعی و تحلیلی دارد و سندی است از یک دوره سپری شده. دورانی سخت و پر از محدودیت که ستاره‌ها بر خلاف امروز، برای دیده شدن مشکلات فراوانی داشتند، هر چند عیار ستاره‌های آن روزها با چهره‌های محبوب روزگار ما قابل مقایسه نیست.