ایستاده در غبار/ نگاهی به فیلم «تنگه ابوقریب»

منتشر شده در 25 بهمن 1396
ایستاده در غبار/ نگاهی به فیلم «تنگه ابوقریب»

فیلم سینمایی «تنگه ابوقریب» در فصل‌هایی به اثری مستند نزدیک می‌شود.

محدثه واعظی‌پور: عنوان فیلم «تنگه ابوقریب» روی یک میز کوچک و چهار صندلی خالی نقش می‌بندد. وقتی عموخلیل (حمیدرضا آذرنگ)، حسن (امیر جدیدی)، عزیز (علی سلیمانی) و مجید (جواد عزتی) به سمت دوکوهه می‌روند تا به تهران برگردند و نفسی تازه کنند. «تنگه ابوقریب» در بسیاری از صحنه‌های درگیری به تصاویر واقعی از جنگ نزدیک می‌شود. دوربین روی دست در دل بحران و قطرات سرخرنگ خون روی دوربین، حس و حالی خاص به فیلم می‌دهند. شخصیت‌های «تنگه ابوقریب» جذاب هستند و قادرند تماشاگر را تا انتها با فیلم همراه کنند. اگرچه اطلاعات زیادی درباره آنها نمی‌دانیم و تنها چند ساعت از زندگی‌شان را به نظاره نشسته‌ایم و در ترس، خشم و اندوه همراه آنانیم. نمی‌توان درباره «تنگه ابوقریب» صحبت کرد و از بازیگران نقش‌های اصلی یاد نکرد.

امیر جدیدی که این روزها به هر نقشی، اعتبار و جذابیت می‌دهد در نقش بچه جنوب شهری بامرام درخشان است. بدون اینکه روی وجوه شخصیتی او تأکید شود، دلنگرانی‌اش برای کودکان جنگ‌زده و بی‌پناه تأثیرگذار، شوخ طبعی‌اش در بحبوحه جنگ به یادماندنی و سرنوشت تراژیکش دریغ آور است. جواد عزتی و حمیدرضا آذرنگ باورپذیر و واقعی هستند و مهدی قربانی جوان یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های فیلم است. وقتی در نمای پایانی، ایستاده و پرغرور از کادر خارج می‌شود در چهره‌اش عزم و اراده‌ای پولادین را می‌شود دید. در پس‌زمینه دشتی را می‌بینیم که ده‌ها قهرمان، در آن به خون غلتیده‌اند.
منبع: روزنامه ایران